فرش درشین

آرزو می‌کنم از بندِ کسی بودن، کسی شدن و مدام ثابت کردن خودت رها شوی؛ آن‌قدر رها که بودن را، پیش از داشتن، پیش از رسیدن، پیش از دیده شدن، با تمام وجودت زندگی کنی